Włochy (Parma) / Francja, Napoleon I Bonaparte. Medal Maria Luiza Austriacka księżna Parmy, 1815. RRR

Marie Louise (12 grudnia 1791 - 17 grudnia 1847) była austriacką arcyksiężniczką, która panowała jako księżna Parmy od 11 kwietnia 1814 do swojej śmierci. Była drugą żoną Napoleona i jako taka cesarzową Francuzów i królową Włoch od ich ślubu 1 kwietnia 1810 r. do jego abdykacji 6 kwietnia 1814 r.

Marie Louise była posłuszną żoną i szybko zadomowiła się na francuskim dworze. Nawiązała bliską przyjaźń ze swoją Première dame d`honneur, księżną Montebello, podczas gdy większością codziennych spraw zajmowała się jej Dame d`atour Jeanne Charlotte du Luçay. Napoleon początkowo zauważył, że "ożenił się z macicą" z adiutantką, ale ich związek szybko się rozwinął. Chociaż kochał Józefinę i twierdził, że pozostała jego największą przyjaciółką nawet po ich polubownym rozwodzie, nie szanował jej, podczas gdy z Marią Luizą "nigdy nie było kłamstwa, nigdy nie było długu" - przypuszczalnie w odniesieniu do plotek o pozamałżeńskich romansach Józefiny i jej reputacji jako rozrzutnicy. Marie Louise napisała do ojca: "Zapewniam cię, drogi papo, że ludzie wyrządzili wielką niesprawiedliwość cesarzowi. Im lepiej się go zna, tym bardziej się go docenia i kocha". Małżeństwo nie obyło się jednak bez napięć; Napoleon niekiedy wypominał adiutantom, że Marie Louise jest zbyt nieśmiała i bojaźliwa, w porównaniu z wychodzącą i namiętną Józefiną, z którą pozostawał w bliskim kontakcie, denerwując Marie Louise. Podniecenie towarzyszące ślubowi zapoczątkowało okres pokoju i przyjaźni między Francją i Austrią, które przez ostatnie dwie dekady były w dużej mierze w stanie wojny. Mieszkańcy Wiednia, którzy jeszcze kilka miesięcy wcześniej nienawidzili Napoleona, nagle zaczęli w pełni chwalić francuskiego cesarza. Podczas uroczystości weselnych między Napoleonem a cesarzem Franciszkiem, cesarzową Marią Ludwiką Beatrycze i arcyksięciem Karolem wysyłano pochlebne listy.
Podczas publicznych okazji Marie Louise mówiła niewiele ze względu na rezerwę i nieśmiałość, co niektórzy obserwatorzy mylili z wyniosłością. Uważano ją za kobietę cnotliwą i nigdy nie mieszała się do polityki. Prywatnie była grzeczna i łagodna. Napoleon zorganizował dla Marii Luizy udział w starannie wybranych zadaniach charytatywnych, przede wszystkim w Société de Charité Maternelle, którego została honorową przewodniczącą. źródło: wikipedia